Eğitimciler İçin İnterosepsiyon

Okul yaşamı yalnızca akademik öğrenmeden oluşmaz.

Öğrenciler gün boyunca dikkatlerini sürdürür, farklı etkinliklere geçiş yapar, akranlarıyla etkileşim kurar, bedensel ihtiyaçlarını karşılar ve değişen çevresel taleplere uyum sağlamaya çalışır.

Bu süreçlerde bedensel durumlarına ilişkin deneyimleri de rol oynayabilir.

Örneğin bir öğrenci derste dikkatini sürdürmekte zorlandığında bu durum yorgunluk, açlık, öğrenme güçlüğü, çevresel uyaranlar veya başka birçok faktörle ilişkili olabilir.

Başka bir öğrenci sürekli hareket etmek isteyebilir. Bu davranış, öğrencinin motor aktivite gereksinimi, dikkat süreçleri, çevresel koşullar veya diğer gelişimsel özellikleriyle bağlantılı olabilir.

Eğitimci, öğrencinin ne zaman zorlandığını, o sırada neler yaşandığını ve hangi desteğin katılımını kolaylaştırdığını gözlemler.

Önemli olan öğrencinin ihtiyaçlarını, eğitim ortamının özelliklerini ve öğrenmeye katılımını birlikte değerlendirmektir.

İnterosepsiyon bilgisi, okulda öğrencinin bedeninde yaşadıklarını ve bunların etkinliklere katılımıyla ilişkisini anlamaya yardımcı olur.

Öğrencilerin okulda geçirdiği süre boyunca birçok bedensel ihtiyaç ortaya çıkar.

Bu ihtiyaçların fark edilmesi, ifade edilmesi ve karşılanması; öğrencinin gelişimsel özellikleri, çevresel olanaklar ve günlük rutinlerle ilişkilidir.

Açlık, tokluk ve susama

Açlık ve susama, bedenin fizyolojik durumuyla ilişkili deneyimlerdir.

Bazı öğrenciler bu duyumları belirgin biçimde hissederken bazıları ihtiyaçlarını ifade etmek için hatırlatmalara veya çevresel desteklere ihtiyaç duyabilir.

Örneğin bir öğrenci teneffüs sırasında oyun oynamaya yoğunlaştığı için su içmeyi erteleyebilir. Bir başka öğrenci ise susadığını ifade etmekte zorlanabilir.

Eğitim ortamında suya erişimin kolaylaştırılması ve uygun günlük rutinlerin oluşturulması, öğrencilerin temel ihtiyaçlarını karşılamasını destekleyebilir.

Ancak beslenme ve sıvı tüketimiyle ilişkili her davranış interoseptif farklılıklardan kaynaklanmaz. Alışkanlıklar, sağlık durumu, yiyecek tercihleri ve çevresel koşullar da önemlidir.

Tuvalet ihtiyaçları

Mesane ve bağırsaklarla ilişkili duyumların deneyimlenmesi, tuvalet ihtiyacının fark edilmesiyle ilişkilidir.

Bazı çocuklar tuvalete gitme ihtiyaçlarını açıkça ifade ederken bazıları uygun iletişim yöntemlerine veya günlük rutin desteğine ihtiyaç duyabilir.

Örneğin öğrenci tuvalet ihtiyacını fark ettiği hâlde sınıftan çıkmak için izin istemekte zorlanabilir.

Bu durumda yaşanan güçlük, bedensel duyumun fark edilmesinden çok iletişim veya çevresel koşullarla ilişkili olabilir.

Eğitimciler açısından tuvalete erişimin kolaylaştırılması, mahremiyetin korunması ve öğrencinin ihtiyaçlarını uygun biçimde ifade edebilmesi önemlidir.

Tuvaletle ilişkili devam eden güçlükler ise gerektiğinde aile ve ilgili sağlık profesyonelleriyle birlikte değerlendirilmelidir.

Yorgunluk ve dinlenme

Uzun süreli zihinsel veya fiziksel etkinliklerin ardından öğrenciler yorgunluk deneyimleyebilir.

Öğrenciler yorgunluklarını farklı davranışlarla ifade edebilir.

Bazı öğrenciler hareketlerini yavaşlatabilir, bazıları dikkatlerini sürdürmekte zorlanabilir, bazıları ise daha fazla hareket etmek isteyebilir.

Bu davranışlar gözlendiğinde öğrencinin o sırada ne hissettiği, ne yaptığı ve neye ihtiyaç duyduğu araştırılır.

Eğitimciler, etkinlik sürelerini ve geçişlerini düzenlerken öğrencilerin bireysel özelliklerini ve dinlenme gereksinimlerini dikkate alabilir.

Öğrenme, dikkat ve bilişsel süreçlerle yakından ilişkilidir. Ancak öğrencinin o andaki bedensel durumu da öğrenme ortamındaki deneyimini etkileyebilir.

Örneğin bir öğrenci sınav öncesinde kalp atışının hızlandığını veya midesinde rahatsızlık hissettiğini ifade edebilir.

Başka bir öğrenci yoğun fiziksel aktivitenin ardından solunumunda ve bedensel uyarılmasında değişiklikler deneyimleyebilir.

Bu bedensel deneyimler dikkat ve duygusal süreçlerle etkileşim hâlinde olabilir.

Beden farkındalığı ve akademik performans farklı bilgiler verir. Eğitimde öğrencinin ihtiyaçlarıyla birlikte derse katılımı, dikkatini sürdürmesi ve öğrenme süreci izlenir.

Akademik öğrenme; öğretim yöntemleri, bilişsel beceriler, motivasyon, önceki öğrenmeler, sağlık durumu ve çevresel koşullar gibi birçok faktörden etkilenir.

İnterosepsiyon araştırmaları, bedensel deneyimlerle dikkat ve öğrenme arasındaki olası ilişkilerin anlaşılmasına katkıda bulunabilir. Bununla birlikte interoseptif farkındalığı artırmaya yönelik herhangi bir etkinliğin doğrudan akademik başarıyı artıracağı sonucuna varmak için yeterli bilimsel kanıt bulunmamaktadır.

Self-regülasyon, öğrencinin dikkatini, duygularını ve davranışlarını içinde bulunduğu koşullara ve amaçlarına göre düzenlemesini kapsayan geniş bir süreçtir.

Sınıf ortamında self-regülasyon farklı biçimlerde ortaya çıkabilir.

Örneğin öğrencinin dikkatini yeniden derse yöneltmesi, zorlandığı bir görev sırasında yardım istemesi, bir etkinlikten diğerine geçiş yapması veya dinlenme ihtiyacını ifade etmesi bu süreçlerle ilişkili olabilir.

İnteroseptif bilgiler, öğrencinin mevcut bedensel durumunu anlamlandırmasında rol oynayabilir.

Öğrencinin beden sinyalini fark etmesinin ardından ihtiyacını ifade etmesi ve uygun bir çözüm bulması da self-regülasyonun parçasıdır.

Bir öğrenci yorulduğunu hissedebilir fakat ne yapması gerektiğini belirlemekte zorlanabilir. Başka bir öğrenci rahatsızlık hissettiğini fark edebilir ancak bunu ifade etmek için uygun iletişim becerilerine sahip olmayabilir.

Bu durumlarda dikkat, planlama, iletişim, öğrenme ve çevresel destekler de önem taşır.

Self-regülasyon: İhtiyaca ve duruma uygun biçimde kendini düzenlemek

Eğitim ortamında self-regülasyon sıklıkla sakinleşme veya davranış kontrolüyle ilişkilendirilir.

Ancak self-regülasyon daha geniş bir kavramdır.

Bazı durumlarda öğrencinin bedensel uyarılmasını azaltması, bazı durumlarda dikkatini artırması, bazı durumlarda ise aktivite veya çevre koşullarını değiştirmesi gerekebilir.

Örneğin hareketsiz geçen uzun bir dersin ardından kısa bir hareket molası bazı öğrencilerin sonraki etkinliğe hazırlanmasını kolaylaştırabilir.

Bununla birlikte bütün öğrencilerin aynı etkinlikten aynı biçimde yararlanması beklenmemelidir.

Self-regülasyonu desteklemek, öğrencinin eğitim ortamına katılmasını kolaylaştıracak koşulları oluşturmaktır.

Duygularımızın bedensel bileşenleri vardır.

Heyecan sırasında kalp atışlarımız hızlanabilir, korku sırasında solunumumuz değişebilir veya stresli durumlarda gastrointestinal rahatsızlık deneyimleyebiliriz.

Ancak aynı bedensel sinyal farklı durumlarda farklı anlamlara gelebilir.

Örneğin kalp atışının hızlanması, bir spor etkinliğinden sonra fiziksel eforla ilişkili olabilir. Aynı değişim, sınıf önünde sunum yapan bir öğrencide heyecanla birlikte görülebilir.

Öğrenciyle o sırada neler olduğu ve bedensel değişimi nasıl yaşadığı konuşulabilir.

Eğitimciler açısından önemli olan, öğrencilerin bedensel deneyimlerini ve duygularını tanımlayabilecekleri, farklı deneyimlerin kabul edildiği bir öğrenme ortamı oluşturmaktır.

Duyguları tanımak ve ifade etmek

Öğrenciler duygusal deneyimlerini her zaman kolaylıkla tanımlayamayabilir.

Bazı öğrenciler "heyecanlıyım" veya "korkuyorum" gibi ifadeler kullanırken bazıları yalnızca "midem garip hissediyor" ya da "kalbim hızlı atıyor" diyebilir.

Öğrencinin bu hissi nasıl yaşadığını ve ona nasıl anlam verdiğini kendi anlatımıyla öğrenmek yararlıdır.

Bunun yerine öğrencilerin farklı duygu ve bedensel deneyim sözcüklerini öğrenmesi, kendi deneyimlerini uygun iletişim yöntemleriyle ifade etmesi desteklenebilir.

Amaç, öğrencinin bedeninde yaşadıklarını anlamasına ve kendi deneyimini anlatacak sözcükler geliştirmesine yardımcı olmaktır.

Sınıflar, farklı duyusal uyaranların bir arada bulunduğu ortamlardır.

Öğrenciler aynı anda konuşmaları işitir, görsel materyalleri takip eder, oturdukları yüzeyle temas eder ve vücut konumlarına ilişkin bilgiler alır.

Bunun yanında açlık, susama, yorgunluk ve diğer bedensel deneyimler de ortaya çıkabilir.

Bu süreçlerin tamamı aynı duyusal sistem tarafından yürütülmez.

Eksteroseptif süreçler dış çevreden gelen duyusal bilgilerin, proprioseptif süreçler bedenin konum ve hareketine ilişkin bilgilerin, interoseptif süreçler ise bedenin iç fizyolojik durumuna ilişkin bilgilerin işlenmesiyle ilgilidir.

Bu sistemler günlük yaşamda birbirleriyle etkileşim hâlindedir.

Örneğin gürültülü bir sınıfta bulunan öğrenci çevresel seslerden rahatsızlık duyabilir. Aynı zamanda yorgunluk veya bedensel gerginlik deneyimleyebilir.

Öğrencinin anlatımı, gözlenen davranış ve sınıftaki koşullar birlikte ele alındığında ihtiyaçları daha ayrıntılı anlaşılabilir.

Sınıf ortamında neler yapılabilir?

Eğitimciler, öğrencilerin katılımını desteklemek amacıyla çevresel düzenlemelerden yararlanabilir.

Örneğin görsel karmaşanın azaltılması, etkinliklerin daha öngörülebilir hâle getirilmesi, uygun mola seçenekleri veya alternatif iletişim yöntemleri bazı öğrencilerin ihtiyaçlarına yanıt verebilir.

Düzenlemeler, öğrencilerin farklı öğrenme ve katılım ihtiyaçlarına göre seçilebilir.

Sınıf ortamını düzenlemek, öğrencilerin bedensel ihtiyaçlarını karşılamasını ve öğrenmeye katılmasını kolaylaştıran koşullar oluşturur.

Okul öncesi yıllar, çocukların bedensel deneyimlerini tanımlama ve günlük yaşam ihtiyaçlarını ifade etme becerilerinin gelişmeye devam ettiği bir dönemdir.

Çocuklar açlık, susama, yorgunluk veya bedensel rahatsızlık gibi deneyimleri farklı biçimlerde ifade edebilir.

Bazı çocuklar deneyimlerini sözel olarak açıklarken bazıları jestler, mimikler, işaretler veya diğer iletişim yöntemlerini kullanabilir.

Örneğin bir çocuk hareketli oyun sonrasında yorulduğunu söyleyebilir. Başka bir çocuk ise oyunu bırakıp dinlenmek isteyebilir.

Bu davranışların anlamı, çocuğun gelişimsel özellikleri ve içinde bulunduğu koşullarla birlikte ele alınmalıdır.

Oyun temelli öğrenme

Oyun, çocukların bedenle ilgili kavramları keşfetmesi ve farklı deneyimlere ilişkin sözcükleri öğrenmesi için uygun bir eğitim bağlamı sağlayabilir.

Örneğin hikâyelerdeki karakterlerin açlık, susama veya yorgunluk deneyimleri üzerine konuşulabilir.

Hareketli bir oyunun ardından çocuklar solunumlarının değişip değişmediğini, isterlerse kendi sözcükleriyle ifade edebilir.

Ancak bütün çocukların aynı duyumu hissetmesi veya aynı ifadeyi kullanması beklenmemelidir.

Bedensel farkındalığa yönelik oyunlarda öğrencinin hangi duyumu fark ettiği, bunu nasıl anlattığı ve etkinliğe nasıl katıldığı izlenebilir.

Bu etkinlikler öncelikle bedensel deneyimlere ilişkin kavramların öğrenilmesi ve iletişimin desteklenmesi bağlamında değerlendirilmelidir.

Özel eğitim ortamlarında öğrencilerin gelişimsel özellikleri, iletişim becerileri, duyusal deneyimleri ve öğrenme gereksinimleri önemli farklılıklar gösterebilir.

Bazı öğrenciler bedensel ihtiyaçlarını sözel olarak ifade etmekte zorlanabilir. Bazıları ise belirli bedensel duyumları yoğun veya rahatsız edici biçimde deneyimlediğini bildirebilir.

Bu deneyimler, öğrencinin okulda yaşadıkları üzerinden ayrıntılandırılabilir.

Otizmli veya DEHB olan öğrencilerde hangi beden sinyallerinin nasıl fark edildiği, öğrencinin anlatımı ve günlük okul deneyimleri üzerinden ele alınır.

Bireysel değerlendirme ve uygun çevresel destekler temel alınmalıdır.

İletişim desteği ve alternatif ifade yöntemleri

Öğrenciler bedensel ihtiyaçlarını konuşarak, işaret ederek veya kendilerine uygun iletişim araçlarıyla ifade edebilir.

Görsel kartlar, iletişim panoları, alternatif ve destekleyici iletişim sistemleri veya diğer bireyselleştirilmiş yöntemler öğrencilerin ihtiyaçlarını ifade etmelerine yardımcı olabilir.

Örneğin öğrenci susadığını sözel olarak söyleyemiyorsa uygun bir görsel sembol kullanarak su istemeyi öğrenebilir.

Semboller, öğrencinin hangi bedensel ihtiyacını ifade etmek istediğini anlatmasına yardımcı olacak bir iletişim yolu sunar.

İletişim becerileri, bedensel deneyimler ve günlük yaşam performansı birbirleriyle ilişkili ancak farklı alanlardır.

Davranışları yorumlarken nelere dikkat edilmeli?

Özel eğitimde öğrencinin davranışı, iletişim yolları, bedensel ihtiyaçları ve içinde bulunduğu ortam birlikte incelenir.

Örneğin öğrencinin bir etkinlikten uzaklaşması; yorgunluk, ağrı, duyusal rahatsızlık, görev güçlüğü, iletişim ihtiyacı veya başka faktörlerle ilişkili olabilir.

Eğitimciler davranışı gözlemlerken etkinliğin özelliklerini, öğrencinin iletişim biçimini, çevresel koşulları ve sağlıkla ilişkili bilgileri birlikte dikkate almalıdır.

Gerektiğinde özel eğitim uzmanları, psikologlar, ergoterapistler, fizyoterapistler ve diğer sağlık profesyonelleriyle iş birliği yapılabilir.

Kapsayıcı eğitim, her öğrencinin kendi ihtiyaçlarına uygun desteklerle öğrenmeye ve etkinliklere katılmasını amaçlar.

İnterosepsiyonla ilgili kavramlar, eğitimcilerin mevcut ders ve etkinlikleri içinde yaşa uygun biçimde ele alınabilir.

Bu amaçla kullanılabilecek bazı eğitimsel yaklaşımlar şunlardır:

Beden sinyallerine ilişkin sözcükler öğrenmek

Öğrencilerle açlık, susama, yorgunluk, sıcaklık ve bedensel rahatsızlık gibi kavramlar üzerine konuşulabilir.

Amaç, öğrencilere kendi hislerini tanıyabilecekleri ve anlatabilecekleri bir dil kazandırmaktır.

Günlük yaşam deneyimlerini konuşmak

Bir hikâye karakterinin yorulması veya susaması üzerinden bedensel ihtiyaçlar ele alınabilir.

Öğrenciler karakterin hangi ihtiyaçları olabileceğini ve bu ihtiyaçları nasıl karşılayabileceğini tartışabilir.

Bu yaklaşım, bireyin kendi bedensel deneyimlerini açıklamasını zorunlu kılmadan kavramsal öğrenmeyi destekleyebilir.

Hareket ve dinlenme arasındaki farkları keşfetmek

Yaşa ve fiziksel özelliklere uygun hareketli etkinliklerden sonra öğrenciler bedensel deneyimler üzerine konuşmaya davet edilebilir.

Örneğin hareket sırasında solunumun nasıl değişebileceği açıklanabilir.

Ancak öğrenciler bedensel duyumlarını bildirmeye zorlanmamalı, egzersiz veya nefes tutma gibi uygulamalar bedensel tepki oluşturmak amacıyla kullanılmamalıdır.

İhtiyaçları ifade etmeyi kolaylaştırmak

Su istemek, mola talep etmek veya tuvalete gitmek gibi ihtiyaçların ifade edilmesi için uygun iletişim olanakları oluşturulabilir.

Görsel destekler ve rutinler, öğrencinin özelliklerine göre kullanılabilir.

Çevresel seçenekler sunmak

Öğrencilerin farklı ihtiyaçlarını dikkate alan oturma düzenleri, uygun hareket fırsatları ve mola seçenekleri değerlendirilebilir.

Bu tür uygulamaların etkileri öğrencilerin gerçek eğitimsel gereksinimleri ve katılımı üzerinden izlenmelidir.

Bu örnekler, öğrencilerin ihtiyaçlarını ifade etmesi ve okul yaşamına katılması için sınıfta kullanılabilecek düzenlemelerdir.

Öğretmenler ve diğer eğitimciler, öğrencilerin okul yaşamındaki davranışlarını, ihtiyaçlarını ifade etme biçimlerini ve etkinliklere katılımlarını gözlemleyebilir.

Eğitimcinin gözlemi, öğrencinin okul içindeki ihtiyaçlarını, iletişimini ve etkinliklere katılımını anlamaya yönelik bilgi sağlar.

Öğrenci su içmek istemediğinde ne hissettiği, suya nasıl ulaştığı ve o sırada yaptığı etkinlik konuşulabilir.

Huzursuz görünen öğrenciyle o sırada neler yaşadığı ve neye ihtiyaç duyduğu anlaşılmaya çalışılır.

Eğitimciler şu alanlarda gözlem yapabilir:

• Öğrenci temel ihtiyaçlarını nasıl ifade ediyor?
• Hangi etkinliklerde yardıma ihtiyaç duyuyor?
• Sınıf ortamındaki hangi koşullar katılımını kolaylaştırıyor veya zorlaştırıyor?
• Günlük rutinleri ve geçişleri nasıl sürdürüyor?
• Bedensel rahatsızlık bildirdiğinde hangi desteklere ihtiyaç duyuyor?

Bu gözlemler eğitimsel planlama açısından yararlı olabilir.

Klinik tanı, bedensel sinyalleri algılama doğruluğu ve ölçeklerin klinik yorumu, ilgili alanda yetkin sağlık profesyonellerinin değerlendirmesiyle ele alınır.

Gerekli durumlarda ilgili uzmanlardan destek alınmalıdır.

Öğrencinin bedensel ihtiyaçlarını ve günlük yaşam deneyimlerini anlamak için okul ile aile arasındaki iletişim önemlidir.

Bir öğrenci evde kolaylıkla ifade ettiği ihtiyacını okulda farklı biçimde gösterebilir.

Örneğin evde dinlenme istediğini rahatça söyleyen bir çocuk, sınıf ortamında aynı talepte bulunmakta zorlanabilir.

Bu farklılık; beden farkındalığı, ortamın özellikleri, sosyal beklentiler ve iletişim becerileriyle bağlantılı olabilir.

Eğitimciler, ailelerle iş birliği yaparak öğrencinin günlük rutinleri, iletişim yöntemleri ve ihtiyaçlarını karşılamasını kolaylaştıran destekler hakkında bilgi alabilir.

Gerektiğinde okul rehberlik hizmetleri ve ilgili sağlık profesyonelleri sürece dahil edilebilir.

Bu iş birliğinde öğrencinin mahremiyeti, kişisel verilerinin korunması ve ilgili değerlendirme sonuçlarına erişim yetkileri dikkate alınmalıdır.

SMI İnterosepsiyon Platformu, eğitimcilerin interosepsiyon alanındaki bilimsel bilgiye, eğitim materyallerine ve mesleki öğrenme kaynaklarına ulaşmasını kolaylaştırmayı amaçlar.

Platform, interosepsiyon bilgisini çocukların günlük yaşamı ve eğitim ortamlarıyla ilişkilendirmeye yönelik kaynaklar sunmayı da hedefler.

Bilimsel içerikler

Platformdaki bilimsel içerikler, interosepsiyonun temel kavramlarını, bedensel farkındalıkla ilişkili süreçleri, self-regülasyonu ve günlük yaşam katılımını ele alır.

Eğitimciler bu içeriklerden yararlanarak beden sinyalleri, duyusal deneyimler ve davranışlar arasındaki kavramsal farklılıkları inceleyebilir.

Bu bilgiler, eğitimcinin öğrencinin beden sinyalleri, davranışları ve katılımı arasındaki bağlantıları anlamasına bilimsel bir temel sağlayabilir.

Eğitim ve gelişim içerikleri

SMI platformunda interosepsiyon alanına yönelik eğitimlerin sunulması planlanmaktadır.

Bu eğitimler; interosepsiyonun bilimsel temelleri, çocukların bedensel deneyimleri, eğitim ortamında self-regülasyon ve günlük yaşam katılımı gibi konuların anlaşılmasına katkı sağlayacak şekilde yapılandırılabilir.

Eğitimciler için hazırlanacak içeriklerin, klinik müdahale yöntemleri öğretmekten çok eğitim ortamında uygulanabilir bilgi ve uygun yönlendirme becerilerine odaklanması önemlidir.

Görsel materyaller ve etkinlik kaynakları

SMI ürün kataloğunda Duygu ve Beden Kartları, Nefes Farkındalığı Kartları ve diğer görsel materyaller tanıtılmaktadır.

Bu tür materyaller, içerikleri uygun olduğunda beden sinyalleri, duygusal deneyimler ve günlük yaşam kavramları üzerine yapılacak eğitim etkinliklerinde yardımcı kaynak olabilir.

Örneğin Duygu ve Beden Kartları, öğrencilerin bedensel ve duygusal deneyimlerle ilgili farklı sözcükleri öğrenmeleri amacıyla kullanılabilecek materyal türlerinden biridir.

Görsel materyalin kullanım amacı açıkça belirlenir: Öğrencinin bir ihtiyacı adlandırması, seçim yapması veya yardım istemesi gibi.

Materyallerin yaş grubuna, iletişim becerilerine ve öğrenme amaçlarına uygunluğu değerlendirilmelidir.

Dijital değerlendirme ve raporlama

SMI platformunda yer alan DMIM (Dynamic Metacognitive Interoception Measure), dijital değerlendirme ve raporlama amacıyla sunulan araçtır.

Değerlendirmeler, ilgili aracın kullanım koşulları doğrultusunda yetkilendirilmiş uzmanlar tarafından yürütülmelidir.

Eğitimciler, gerekli izin ve yetkilendirmeler kapsamında ilgili uzmanlarla iş birliği yapabilir.

Değerlendirme raporunda hangi becerinin, hangi araçla ve nasıl incelendiği açıkça belirtilir. Öğretmen bu bilgiyi öğrencinin sınıftaki ihtiyaçları ve eğitim hedefleriyle birlikte ele alır.

İnterosepsiyonun eğitim ortamlarıyla ilişkisi, gelişmekte olan bir araştırma alanıdır.

2026 yılında Journal of School Health dergisinde yayımlanan sistematik bütünleştirici derleme, okul çağındaki çocuk ve gençlerle yürütülen 13 ampirik çalışmayı incelemiştir.

Derlemede interoseptif farkındalık; duygusal işlevler, self-regülasyon, yürütücü işlevler, duyusal işleme ve okul yaşamıyla ilişkili bazı sonuçlar bağlamında ele alınmıştır.

Ancak çalışmaların büyük bölümü doğrudan sınıf ortamında gerçekleştirilmemiştir. Kullanılan değerlendirme yöntemleri arasında da önemli farklılıklar bulunmaktadır.

Okul araştırmalarında öğrencilerin beden sinyallerini fark etmesi, duygularını düzenlemesi ve öğrenmeye katılması gibi sonuçlar izleniyor.

Okul programlarında hangi sonuçlar bulundu?

2024 yılında yayımlanan küçük ölçekli bir uygulanabilirlik çalışmasında, özel eğitim sınıfındaki dokuz öğrenciye yedi hafta süren interosepsiyon temelli bir program uygulanmıştır.

Çalışmada interoseptif farkındalık ve duygusal düzenleme ölçümlerinde olumlu değişimler bildirilmiştir.

Bu araştırmada aynı dokuz öğrencinin program öncesi ve sonrası puanları karşılaştırıldı.

Bunun yanında sosyal-duygusal öğrenme programlarına ilişkin daha geniş bir bilimsel literatür bulunmaktadır.

2023 yılında yayımlanan ve 424 araştırmayı kapsayan bir meta-analiz, okul temelli sosyal-duygusal öğrenme programlarının çeşitli öğrenci sonuçları üzerinde olumlu etkilerinin bulunduğunu göstermiştir.

Sosyal-duygusal öğrenme programlarının duygu becerileri ve okul yaşamıyla ilgili sonuçları da bu araştırma alanının bir parçasıdır.

Bu araştırmalar, eğitimcilerin bir programın hangi öğrenci ihtiyacına yönelik olduğunu ve uygulama sonrasında nelerin izlendiğini görmesine yardımcı olur.

Örneğin okul çalışmalarında beden sinyallerini tanıma, duygu düzenleme ve öğrenmeye katılım gibi başlıklar ayrı ayrı izleniyor.

Öğrenme ve katılım; düşünme becerileri, bedensel ihtiyaçlar, duygular, ortam ve öğrencinin bireysel özellikleriyle birlikte şekillenir.

İnterosepsiyon, bu süreçler arasında özellikle bedenin iç durumuna ilişkin bilgilerin nasıl deneyimlendiğini anlamaya yardımcı olan bilimsel bir çerçeve sunar.

Ancak her öğrencinin bedenini aynı şekilde hissetmesi, bütün duyumlarını doğru biçimde tanımlaması veya aynı self-regülasyon stratejilerini kullanması beklenmemelidir.

Eğitimciler açısından öncelikli olan, öğrencilerin ihtiyaçlarını ifade edebildiği, uygun desteklere ulaşabildiği ve anlamlı eğitim etkinliklerine katılabildiği ortamlar oluşturmaktır.

SMI İnterosepsiyon Platformu, eğitimcilere bu alanı bilimsel temelde öğrenebilecekleri, eğitim materyallerini keşfedebilecekleri ve öğrencilerin bedensel deneyimleriyle ilgili bilgilerini geliştirebilecekleri bir kaynak sunmayı hedefler.

İnterosepsiyonun eğitim ortamındaki yerini daha yakından incelemek için bilimsel içerikleri, görsel materyalleri ve eğitim kaynaklarını keşfedin.

Eğitimleri İncele →

Görsel Materyalleri Keşfet →

İnterosepsiyon Hakkında Daha Fazla Bilgi Edin →